(...)

آهاي ...

شكستن ديوار مي آيد از شانه هاي ابري كه باران ندارد

استخوان شما نباشد / همسايه در استخوان شمابود گلويي كه حرف ندارم

ديگر طاقتم براي ديگري تمام است و تا اول راهم نمي دهد كسي

اين خاك سبز نمي شود براي بهشت ديگري كه ممكن است ازجهنم در آيم

همين الانِ الان كه دارم از نصف نفسم جا مي گيرم بيا اين هم هوا !

من از تاريكي مغزم كه سر مي خورم تازه اول استخوان بود

با چراغ عابري كه راهم را بلدم اما نمي دانم چه وقتي دستم از اين قصه بيرون مي زد

كركره ها پايين مي كشند ولي هنوز اول بازار ي

رگ خورشيد را زدم اگر خوني مانده بيا به گردن من بگذار آقا !

بيرون مي آيم از صفي كه سايه كرده و الا به جان شما من

تا فرصت بعدي از لقمه اي كه بر نداشتم بيرون تر

كف ام دامن دريا را مي گيرد

حالا  يك ماهي 2 ماهي 3 ماهي و اين دريا دارد از ماهي مي ميرد

 صبر کن ببین که من از همین آب ها سَر می روم